Άρθρα
Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΕΤΑΛΩΝ ΓΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ 5 ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ένα κείμενο της Βενετίας Μαυρεπή
3 years, 4 months ago Posted in: Άρθρα 0

ΠΕΤΑΛΑ ΓΝΩΣΗΣ

Γνώσης-Γνώσης: Γράπωμα του Πνεύματος στην Ύλη με σκοπό την εμπειρία. Γνώση του φυσικού πεδίου και των δυσκολιών – περιορισμών του. Βαρύτητα, αδράνεια, πόνος, γνώση ανάγκης. Ανάγκη επιβίωσης ανθρώπινης μονάδας και κατ’ επέκταση του Ανθρώπινου γένους. Ικανοποίηση ενστίκτων. Εδραίωση στο φυσικό πεδίο. Η Αλήθεια του φυσικού πεδίου: περιορισμός.

Θεωρώ ότι βρίσκεται στην ποιότητα του μετάλλου. Εξάλλου οι άνθρωποι που υπόκεινται σ’ αυτήν την ενεργειακή εκπόρευση είναι ιδιαίτερα σκληροί και δεν αλλάζουν εύκολα συνήθειες, καθώς είναι επιρρεπείς στην προσήλωση της παράδοσης, των εθίμων και της πατροπαράδοτης ηθικής. Δεν είναι ανοικτοί στο νέο και αντιδρούν φοβικά και με άρνηση στις αλλαγές (προκατάληψη και ταμπού).

Γνώσης-Αγάπης: Σχέση στο φυσικό πεδίο, ώστε να γνωσθεί μια πρώτη αλήθεια για την αναγκαιότητα των άλλων, το «απαραίτητο» της κοινωνίας. Ξεκινά σαν «αγελαία» συνείδηση, ένταξη στο καθιερωμένο κοινωνικό σχήμα (τα «σόγια» που ψηφίζουν όλα το ίδιο). Είναι έλξη, φυσική τάση προς την Αγάπη, όχι Αγάπη ακόμα, αλλά επιτάσσει το πλήρες άνοιγμα στην Αλήθεια της σχέσης , αυτό ολοκληρώνει την «εκδίπλωση» της ενέργειας του πετάλου Γνώσης-Αγάπης. Επιθυμώ ή όχι τη σχέση, εργάζομαι ή την εγκαταλείπω. Εδραίωση ξεκάθαρης τακτικής, γιατί η Αλήθεια είναι ο φορέας της Αγάπης. Γνωρίζοντας ότι η 4η ακτίνα (αρμονία μέσω διαμάχης) διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις, αντιλαμβανόμαστε ότι η διαμάχη επιτελεί έναν σημαντικό ρόλο ως προς την εμφάνιση της Αλήθειας, ώστε να έχουμε την  δυνατότητα, με γνώση των πόλων της διαμάχης, να πορευτούμε σε αρμονία εκφράζοντας ευθύνη και επιλογή.

Στην επήρεια του πετάλου Γνώσης-Αγάπης τα άτομα εκφράζουν κτητικότητα τόσο για τον κόσμο των πραγμάτων αλλά και για τον κόσμο των εννοιών. Μιλούν και δρουν κάτω από  τους όρους «αλήθεια μου» και «αλήθεια σου» λες και αυτό αποτελεί ιδιοκτησία  και εξ’ ου και το θέμα της διαμάχης και της ανάγκης σύγκρουσης ή σύγκρισης, ώστε πιθανόν να αναφανεί ή επιθυμηθεί, ένας τόπος κοινός, ένας τόπος συνάντησης. Η σχέση αποτελεί κοινό τόπο των μερών που συσχετίζονται και αποτελεί μια νέα ύπαρξη.

Θεωρώ ότι η κατακλείδα του πλήρους ανοίγματος του πετάλου είναι η συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας της κοινωνίας, εμφάνιση της  Αλήθειας στη σχέση, κατεύθυνση της επιθυμίας στην σχέση.

Όσον αφορά τα στοιχεία, θεωρώ ότι υπάρχει μετάβαση απ’ το στοιχείο του μετάλλου στο νερό. Επικρατεί κυριαρχία του νερού. Θα σηματοδοτήσω την αίσθηση κατεύθυνσης του νερού ιδιαίτερα, καθώς και την ρευστή φύση του νερού την συνδέω με την επιθυμία και την θέληση για ζωή με την αναγκαιότητα ύπαρξης κοινωνίας.

Γνώσης-Θυσίας: Εκπαίδευση στην διαχείριση της πίεσης, ώστε να αναφανεί «το ταλέντο», η έφεση, η ιδιαίτερη κλίση σε ένα συγκεκριμένο τρόπο. Μια ιδιαίτερη νότα διαχείρισης του βίου. Θα μπορούσε να πει κανείς πως, όπως ο καρπός της ελιάς μέσω της πίεσης αποδίδει το πλέον χρήσιμο υλικό, το έλαιον της, έτσι και ο άνθρωπος εμφανίζει τον ιδιαίτερο τρόπο ανάδυσης απ’ τις περιστάσεις (ικανότητα να υπάρχει μέσα και πάνω απ’ αυτές) καθιστώντας τον τρόπο του, έφεση να πραγματώνει «αναδύσεις»,  πραγματώνοντας ποιότητα πια.

Ικανότητα ύπαρξης πέρα και πάνω των συνθηκών, ανάδυση σε ποιότητα. Εμφάνιση ιδιαίτερης κλίσης.

Με έναν συσχετισμό των στοιχείων, η θεώρησή μου είναι ότι το νερό μεταβαίνει στο στοιχείο του ξύλου το οποίο όμως εμφανίζεται μαζί με τον «ελεγκτή» του, το μέταλλο. Η θέαση που έχω γι αυτό το πέταλο (Γνώσης-Θυσίας)είναι η σχέση του ξύλου με το μέταλλο και όχι ένα κυρίαρχο στοιχείο.

Αγάπης-Γνώσης: Με γνώση της πολυπλοκότητας  των επιλογών και μέσα σ’ αυτήν, εμφανίζεται η διάκριση του ακριβούς τρόπου, το ταλέντο, η έφεση που πριν εμφανίστηκε ,εκδιπλώνεται, γίνεται τρόπος διαβίωσης. Η γνώση τροφοδοτεί, γαλουχεί και ενεργοποιεί, γιατί ο άνθρωπος την επιζητά και την αφομοιώνει. Η ταχύτητα ενεργοποίησης της ουσίας αυξάνεται. Με την εκδίπλωση του πετάλου ο άνθρωπος τοποθετείται ορθά απέναντι στην Αλήθεια. Έχει αντίληψη του επί μέρους  και του ουσιαστικού. Θέληση για Αλήθεια.

Κυριαρχία του στοιχείου του ξύλου θεωρώ.

Θυσίας-Γνώσης: Ο Άνθρωπος βιώνει την Αλήθεια. Γιατί η Αλήθεια υπάρχει και υπήρχε πριν από εμάς, πριν  απ’ το ανθρώπινο γένος. Δεν είναι εφεύρεση ή ανακάλυψή του. Αποτελούμε τμήμα της και δυνατότητα έκφρασής της, δια του λόγου και της πράξης, του όλου της δημιουργικής ικανότητας που δυνάμεθα να αξιοποιούμε (αν θελήσουμε). Απρόσκοπτα ρέει δια εμάς, μας επηρεάζει, μας ενώνει, σαν κοινή πατρίδα, σαν θύμηση και σαν φως, που παρέχει τη σιγουράδα του βήματος, την βεβαιότητα της απόφασης. Σαν χάρισμα και σαν ένστικτο, που σε κάνει να λες «το ξέρω». Σαν ένας πυρήνας που παρέχει το σχεδίασμα, το σπόρο της ουσίας της Αλήθειας, κι από κει δύνασαι να συναντάς όλα της τα τμήματα, όλες της τις εκφάνσεις και τις όψεις. Είναι για όλους και δύναται να ανατροφοδοτείται απ’ όλους. Η πραγμάτωση της δυνατότητας έκφρασης της Αλήθειας, γεννά νέα Αλήθεια. Η Αλήθεια γεννά. Γεννά όλη την ώρα τον εαυτό της, και έτσι είναι πάντα καινούρια. Δεν κατέχεται, δεν σταματά, δεν περιέχεται, ενώ μας περιέχει και μας εμποτίζει. Μόλις την αντιληφθείς, στο μόριο της, ήδη με την συμμετοχή σου την άλλαξες γιατί πρόσθεσες ένα ακόμα βλέμμα στο Σώμα της. Στο αόρατο δίκτυο φωτός-ενέργειας που μας διαπερνά, γαλουχεί, προσανατολίζει, ενώνει και στηρίζει τον καθένα στη θέση του.

Είναι εύκολο πια να μαθαίνει ο άνθρωπος, να γνωρίζει ο άνθρωπος, και να ξέρει την όψη της Αλήθειας αυτομάτως αναγνωρίζουμε. Και επειδή η Αλήθεια, δεν είναι η «Αλήθεια του», όπως θεωρούσε στο Γνώσης-Αγάπης για τα «πιστεύω» του και τις επιλογές του, αλλά κάτι κοινό, στο οποίο δύναται από κοινού, να μετέχει με τους συνανθρώπους του, αντιλαμβάνεται το μερίδιο και την ευθύνη ως κοινωνικό ον,

της χρησιμότητάς του. Επιλέγει όχι από ανάγκη πια, αλλά από επίγνωση ότι αποτελεί κύτταρο στο σώμα της ανθρωπότητας. Και αυτή η ελεύθερη επιλογή, αυτομάτως τον οδηγεί σε κατάθεση των όποιων «αποκτημάτων» του στο σώμα στο οποίο αντιλαμβάνεται ότι ανήκει ως κύτταρο. Εξάλλου κατανοεί πια, πως ότι πριν θεωρούσε «δικό του», ουδέποτε ήταν τίποτα άλλο παρά «δανεικό», χρησιμοποιήσιμο από τον ίδιο και το αποδίδει μαζί με όποιο «κέρδος» αποκόμισε ή παρήγαγε, στον κοινό τόπο απ’ όπου προήλθε. Η χαρά του πια, δεν είναι να παίρνει, αλλά να δίνει (και νομίζω πως είναι η μόνη χαρά). Ένας μετασχηματισμός έχει συμβεί. Είναι η χαρά της συνεργασίας και της χρησιμότητας.

Θεωρώ με βάση την φιλοσοφία των στοιχείων ότι σ’ αυτήν την εκπόρευση υπάρχει η κυριαρχία της φωτιάς με την έννοια της απόδοσης των καρπών.

 

 

 

 

Ουσιαστικά χρησιμοποίησα το σχήμα:

 

 

 

 

 

Έχοντας στη σκέψη μου ότι οι «μετακινήσεις» ή η όποια «κυριαρχία» στοιχείου, επί της ουσίας εκπορεύεται – επιτάσσεται απ’ την Γη και εκεί οφείλει – αναμένεται να καταλήξει. Είναι ο πυρήνας και η λέξη Γη δεν θεωρώ ότι μόνο αποδίδει ιδιότητες τη Γης, αλλά, σαν ο πλανήτης μας, ο κοινός μας τόπος, είναι αυτός που κινητοποιεί και παρασύρει σε δραστηριότητα και εξέλιξη τις ανθρώπινες μονάδες. Μας καλεί στο ένα κοινό κέντρο και στην σύνθεση της κοινωνίας αγάπης με απόλυτη επιλογή, ευθύνη και συνεργασία.

Το αιθερικό σώμα ως ο φορέας έκφρασης του Αληθινού, ρυθμίζει σοφά και σωστά τη διαδικασία και είναι αυτό που μας τροφοδοτεί, μας εναρμονίζει με το συνολικό Πράνα που υπάρχει και φτάνει στο Πλανήτη μας. Επισημαίνω τη λέξη ρύθμιση στην διαδικασία.

 

 

Η πρώτη μύηση σηματοδοτεί τη γέννηση του «χρηστικού» στοιχείου, προσφορά στο κοινό καλό. Όμως θεωρώ, είναι άλλο ή μάλλον διαφορετικό η πρώτη μύηση για το άτομο και διαφορετικό η πρώτη μύηση για ομάδα. Στη δεύτερη περίπτωση μιλάμε για μια νέα οντότητα που απαρτίζεται από άτομα που έχουν δεχτεί και δεσμευτεί να δομήσουν μέσω συνύπαρξης, αλληλεπίδρασης, συνεργασίας και στήριξης «το χρειάζεται», «το απαιτούμενο» της ομάδας. Άρα έχουν κάνει τη διαδρομή κατά μόνας, και το ζητούμενο είναι πια, να την κάνουν σε ομαδικό σχηματισμό, σε άλλο ύψος, στο ύψος της Αγάπης. Αν οι προαπαιτούμενες δεσμεύσεις είναι λειτουργικές, ισχύουν, το αποτέλεσμα θα είναι η απρόσκοπτη ροή Αγάπης-Σοφίας μεταξύ των μελών. Η Αγάπη χρησιμοποιεί το «κύκλωμα» της Αλήθειας για να ρεύσει και να συνθέσει.

Ο τόνος, θεωρώ ότι δίνεται με σαφήνεια στο χωρίο του διαλογισμού: «…Εργάσου για την ενότητα του Σχεδίου και του Σκοπού που πρέπει να βρει τη διαρκή του θέση πάνω στη Γη. Εργάσου με το Σχέδιο˙ εστιάσου στο μερίδιό σου στο μεγάλο αυτό έργο…», σύνθεση με πραγμάτωση του μέρους του Σχεδίου που αντιστοιχεί στο άτομο. Αποφασιστικότητα  στη συνεργασία πάνω στο φυσικό πεδίο, ώστε να εμφανιστεί η κοινωνία της Αγάπης-Σοφίας και να αποτελεί τη φυσική κοινωνία όλων των ανθρώπων.

 

 

 

Comments are closed.