Άρθρα
Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ
4 years, 3 months ago Posted in: Άρθρα 0

Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ

 

 του Ιωάννη Ψάρρα

Η μεταμορφωτική ποιητική διαδρομή του ‘Θεραπευτή’ δια μέσου του δικού του τραύματος και η παράλληλη επανάκτηση του (Λ)λόγου του.

Ο ‘Θεραπευόμενος’ ως κείμενο που αφηγείται.

Η Σχέση ‘Θεραπευτή’ –‘Θεραπευόμενου’ , ως κοινή συγγραφική δραστηριότητα.

 

Α’ ΜΕΡΟΣ

‘Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ Λ[λ]ΟΓΟΥ ΤΟΥ’

ΟΡΟΛΟΓΙΕΣ:

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΗ: μετά +μορφόω-ώ,μεταβάλλω τη μορφή ή το σχήμα-[μετφ]:μεταβάλλω τη φύση, τις ιδιότητες, τον χαρακτήρα.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ-ός=ο εξαιρετικής ωραιότητας,αντιθ.πεζός:

ποιέ-ώ:κατασκευάζω, δημιουργώ.

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ: συντακτικός όρος που δηλώνει το πρόσωπο ή το πράγμα από το οποίο προέρχεται το πάθος[=το πάθος θέλει ακροατήριο,Σταντάλ]του υποκειμένου του ρήματος.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ:θεραπεύω, θεράπων: υπηρετώ,φροντίζω,περιποιούμαι,ασχολούμαι με ζήλο,καλλιεργώ,επανορθώνω ζημία.

ΥΠΗΡΕΤΩ,υπηρέτης:αυτός που με ζήλο και αφοσίωση εργάζεται, προσπαθεί για κάτι.

ΤΡΑΥΜΑ:εκ του τιτρώσκω,πληγή λαβωματιά.

[ιατρ]: βλάβη του σώματος που προκαλεί λύση της συνέχειας των ιστών και αιμοραγία.[ψυχολ.]: διαταραχή της ψυχικής ισορροπίας του ατόμου,που προκαλείται από γεγονός ή κατάσταση.

Λ[λ]όγος:ομιλία,λαλιά.σκοπός,πρόθεση.

Φράση αρχαία: λόγος έργου σκιά[ο λόγος είναι η σκιά της πράξης/του έργου,το αψευδέστερον στοιχείο του χαρακτήρα του ανθρώπου.

[ Δημόκριτος,Πλούταρχος:λόγος έργου σκιή.

Δ.Σολωμός:λόγος είδωλον έργου].

ΛΟΓΟΣ: Σκοπός ή τέλος των πράξεων αλλά και αρχή τους ή αιτία ,εκφράζει παράλληλα το μέσο, τη ρύθμιση ή τον νόμο που τις διέπει,την αναλογία,ενώ αποτελεί και το όνομα της πιο δημοφιλούς αναμεσά τους, της ομιλίας.Τέτοιο είνα το εννοιολογικό ανάπτυγμα του Λόγου στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία.

 

ΔΟΜΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ (  ΒΙΟΝ ) ή η ΛΑΘΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ή ΜΙΑ ΑΡΧΙΚΗ ‘ΑΠΡΟΣΕΞΙΑ’

 

Δομικό σφάλμα , λάθος μετάφραση, αρχική ‘απροσεξία’, ονομάζω τις μη λεκτικές αποφάσεις του παιδιού , πριν τα τρία του χρόνια, ουσιατικά την περίοδο που δεν ομιλεί και είναι κατ’ εξοχήν αποφάσεις επιβίωσης και όχι ζωής.

Είναι πάντα προς το συμφέρον του εγώ του υποκειμένου , άσχετα αν είναι τελείως λάθος ως προς την Υπαρξη και στηρίζονται πρωτίστως στο φόβο, στη βία που έχει υποστεί  και στις ταυτίσεις.

Οταν το δομικό-βασικό σφάλμα ενός ανθρώπου δεν έχει επι-λυθεί , οτιδήποτε και να βάλει , οποιαδήποτε διδασκαλία , ‘μεταφράζεται’ πάντα βάσει αυτού του δομικού του σφάλματος.

 

Η ΔΙΑΛΕΞΗ

Το 1997 ,στο Χώρο Πολιτισμού και Έρευνας ‘ΣΥΝΘΕΣΙΣ’, εγκαινιάσθηκε η μέθοδος της ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ, στην Πραγματεία επί των Επτά Ακτίνων.

( Για περισσότερα:

www.e-synthesis.gr >ΤΜΗΜΑΤΑ>ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ).

Είναι ένα τριετές πρόγραμμα που απευθύνεται αποκλεισττικά σε ενήλικες.

Εκεί ,σε αυτά τα σεμινάρια, δεν μιλάμε για ένα σώμα ,αλλά για σώματα.

Αναλυτικά:

Για το φυσικό σώμα , μαζί με το ενεργειακό σώμα που το περιβάλει , το λεγόμενο αιθερικό (αυτά  τα δύο θεωρούντια σαςν ένα σώμα).

Το συναισθηματικό σώμα.

Το νοητικό.

Το σώμα της Προσωπικότητας ( που ουσιαστικά ‘συναθροίζει’ τα τρία προηγούμενα ‘σώματα’ ) και το

σώμα της Ψυχής.

Σύνολον: πέντε.

 

 

 

 

Κατά την Ψυχοενεργειακή δεν υπάρχει ένα τραύμα, αλλά τρία, ένα για κάθε σώμα, από τη Ψυχή και κάτω.

Η Ψυχή θεωρείται ατραυμάτιστη, είναι ο Θεραπευτής, ο Στοχαστής, ο Παρατηρητής, ο Εσωτερικός Ψυχολόγος, αυτή που ουσιατικά ‘εποπτεύει’ το όλον σύστημα.

Τα τρία δομικά σφάλματα-τραύματα των σωμάτων είναι οι συνιστώσες του βασικού –τραύματος-άποψη-θέση της Προσωπικότητας του ατόμου –ως η συνισταμένη των άλλων τριών –και που βασίζεται στο φόβο , στην αγάπη για δύναμη και στην επιθυμία για γνώση που χρησιμοποιείται μόνον για ιδιοτελείς-εγωϊστικούς σκοπούς του υποκειμένου.

Αυτά τα τραύματα ,αλληλοσχετίζονται,αλληλοεπηρεάζονται, αλληλοσυνδιαλέγονται , δεν είναι γραμμικά βαλμένα, είναι σε συνεχή διάλογο μεταξύ τους, είναι η βασική συνομιλία του υποκειμένου .

[ Ωραία λοιπόν, δεν μας έφτανε το ένα που ξέραμε , μας βάζεις κι άλλα δύο εσύ τώρα+ ένα της προσωπικότητας, κοντίσιονερ, δηλαδή.! ]

Αυτά τα δομικά τραύματα βρίσκονται στην περιοχή του μη λεχθέντος της συνείδησης , στον χώρο που η γλώσσα δεν έχει ακόμα κατοικήσει, είναι αποφάσεις επιβίωσης του όντος και έχουν απόλυτη σχέση με το έλλειμμα που το ον παρατηρεί στο περιβάλλον του.

Καταγράφοντας αυτό το έλλειμμα δημιουργεί για κάθε σώμα μια πρόταση δίχως λόγια , μια άποψη για τον κόσμο που το περιβάλει.

Αυτή η άποψη-θέση έχει να κάνει με το πως το εγώ θα επιβιώσει σε αυτόν τον κόσμο , που εξ αρχής του είναι ξένος, ανοίκειος, εχθρικός.

Αυτή η άποψη είναι τελείως λάθος ,βασίζεται σε λανθασμένη ερμηνεία[υπερεκτίμηση των δυνάμεων του, μια αρχική ‘απροσεξία’]  και είναι δε πάρα πολύ ισχυρή γιατί βασίζεται στην παιδική παντοδυναμία, μια παντοδυναμία που προέρχεται από τη μνήμη της ενδομήτριας ζωής και όχι μόνον.

Για να συνοψίσω:

-Το παιδί,το πολύ μικρό παιδί, στην περίοδο της ζωής του που δεν μιλάει, σε τελείως μη λεκτική βάση, παίρνει μία απόφαση σε σχέση με τους γονείς του και το περιβάλλον του, που είναι μία απόφαση επιβίωσης.

Το κάνει από φόβο ή από ταύτιση με κάποιον γονέα ή και με τους δύο.

Σα να ‘λέει’ : τι μπορεί να θέλει-επιθυμεί αυτός/ή για να με αγαπήσει ή τι είναι αυτό που θα τον σώσει, αυτό που θα του απαλύνει τον πόνο, το φόβο του θανάτου, την κούραση, την έλλειψη απόλαυσης;

-Αυτή η μη λεκτική απόφαση καθορίζει ένα τμήμα του βίου του αν και στις περισσότερες φορές όλον το βίο.

_Είναι ένα[το] δομικό του σφάλμα, ο ψευδής εαυτός, η ιδιωτική του λογική. Η ΛΑΘΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ, μια αρχική ‘ΑΠΡΟΣΕΞΙΑ’.

 

 

ΤΟ ΣΚΕΠΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Όταν ένα παιδί εισέρχεται στον κόσμο έρχεται με ένα πολύ υψηλό βολτάζ, με ένα εξέχον και προεξέχον φως.

Κυριολεκτικά κομίζει φως και η είσοδός του μέσα στον κόσμο των ανθρώπων είναι μια είσοδος μέσα στο φως τους.

Σ’ αυτή την επαφή τω δύο ‘φώτων’, το εκπάγλου ομορφιάς και δυναμικής φως του παιδιού συρρικνώνεται, αμαυρώνεται.

Από όπου και το πρώτο τραύμα, απ’ όπου και ο φόβος, ο φόβος που δεν αναπαρίσταται.

Μια αυτόματη εγγραφή στον ερπετοειδή εγκέφαλο-τον ενστικτώδη εγκέφαλο -του φόβου και όχι του οποιοδήποτε φόβου, αλλά του φόβου του θανάτου.

Βαθύτατα μέσα του το ον-το κάθε ον- άμα τη εμφανίσει στον κόσμο- εκπλήσσεται από το ρίγος του κόσμου.

Παρ’ ότι γύρω του μπορούν να γελούν και να χαίρονται για την εμφάνισή του, αυτό αντιλαμβάνεται το ανερμήνευτο κενό του [φόβου] του θανάτου που φέρουν.

Από όπου και η εγκαθίδρυση εντός του του φόβου, του φόβου του θανάτου.

Ως στοιχείο , συνάφειας, συγγένειας, ενός ελλείμματος προς επίλυσιν, μια ταύτιση με την ανθρωπότητα.

Ο φόβος του θανάτου το καθιστά οικείο με την κοινότητα των ανθρώπων,για να ενταχθεί σε αυτούς εκχωρεί το δικό του φως, το δικό του  άφοβο και άτρωτο στοιχείο και ταυτίζεται με την εκπομπή των γύρω του.

Αρνείται το φως του , αρνείται τη Ζωή και αυτοεντάσσεται σε αυτό το ‘πλάσμα της φαντασίας’ που είναι ο φόβος του θανάτου, εγκαταλείποντας ουσιαστικά τη βούλησή του ,τη δύναμή του, στις θελήσεις των άλλων, στην εξουσία τους.

Ο φόβος του θανάτου ως το κατ’αρχήν και κατ’ εξακολούθησιν συνδετικό-συγχωνευτικό στοιχείο των όντων.

Η δια του φόβου του θανάτου κοινότητα των ανθρώπων, η μόνη πραγματική κοινότητα.

 

και ομορφιά \και θάνατος /και φίλη γη /και σώμα’

 

Αυτή η κοινότητα είναι όμως μια κοινότητα ερημίας-διότι ο θάνατος και ο φόβος του είναι ένας σπασμένος καθρέφτης , μια κατακερματισμένη συνείδηση-μια κοινότητα περιτυλιγμένη με τη ταινία του φόβου, σε πλήρη απομόνωση και διαχωρισμό των μελών της, παρά τη φαντασιακή ανάγκη της ενότητας.

ΑΝΑΓΑΠΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

 

 

 Κουταλιανοί Σφουγγαράδες

 

 

‘Επεζήτησα τη μελαγχολία,

επεζήτησα το θάνατο

η ερημία των μελών μου είναι εμφανής

δεν βρίσκω που μπορώ να πάω

θλιβεροί οι ήλιοι

μηρυκάζω την ταφή μου

για διαθήκη δεν αφήνω τίποτα

και που;

Μόνος υπήρξα

Στα χρόνια και στο σύμπαν’

 

 

 

 

 

 

Το πρώτο τραύμα,ΛΟΙΠΌΝ,  το  πρώτο δομικό σφάλμα , η πρώτη λάθος μετάφραση έχει εγκαθιδρυθεί.

 

‘ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΑΡΝΗΘΩ, ΟΦΕΙΛΩ ΕΙΣ ΤΟ ΕΞΗΣ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ’, ή ‘ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΩ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ’,

θα μπορούσε να είναι η μη λεκτική πρόταση.

 

Από τότε και καθ’ όλην τη διάρκεια του βίου του , η προσπάθεια του όντος ασυνείδητα στην αρχή, συνειδητά αργότερα, αν είναι τυχερό, είναι η πάλη με αυτή τη πρόταση μια πάλη να θανατώσει την αρχική του άρνηση, να αρνηθεί την άρνηση και όταν συμβεί αυτό να εγκαινιάσει το ον την αληθινή του δραστηριότητα επί της γης.

Αυτό το πρώτο-πρώτο τραύμα διασπά το αιθερικό-ενεργειακό σώμα του όντος και το εισαγάγει στον κόσμο των παθήσεων.

Αυτό το τραύμα αφορά την ίδια τη σωματικότητα του όντος και την εφ’ εξής σχέση του σώματός του με τον κόσμο.

 

όλα τα σώματα

μια αναλαμπή

ένα τρομαγμένο γαλάζιο’

 

***[η Γέννηση αυτή καθ’ αυτή δεν είναι τραυματική, είναι η σχέση που μέσω της γεννήσεως δεν αποκαθίσταται και καθιστά τη γέννηση ‘τραυματική’.]

Οι ποιητές συνομιλούν κατ’ αρχήν και κατ’ εξακολούθησιν με ο θάνατο, η ποίησις όπως λέγεται και είναι, είναι μελέτη θανάτου, ο θεραπευτής ως ένας ποιητής εν αναπτύξει οφείλει κατ’αρχάς και οποσδήποτε να ασχοληθεί με το φαινόμενο, λέω φαινόμενο, του φόβου του θανάτου , όχι οποιουδήποτε και ακαδημαϊκά, αλλά αυτού του ιδίου.

Ο ποιητής-θεραπευτής είναι ο Ιερέας που ιερουργεί καθ’ εκάστην στα Άδυτα του Άδη.

Αλλιώς θα περιφέρει το αρχικό του τραύμα από σεμινάριο σε σεμινάριο και από συνεδρία σε συνεδρία, περιμένοντας μέσα στα χρόνια αντιμεταβιβαστικά μήπως και λυθεί από τον εκάστοτε θεραπευόμενο.

Εις μάτην.

 

 

 

 

 

ΣΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΩΡΑ

 

Εδώ έχουμε τη μητέρα, αυτή που έχει αναλυθεί τόσο πια που δεν ξέρω τι άλλο μένει.

Εδώ εισερχόμεθα στη θλίψη.

Θλίψις: πίεση,συμπίεση, ζούλιγμα,ψυχικό άλγος.

Το παιδί απορροφά τη θλίψη της γυναίκας-μητέρας.

Το παιδί θλίβεται-συνθλίβεται κάτω από τον όγκο της θλίψης της μητέρας του.

Ο μαστός, η θηλή, το γάλα , αυτά που κομίζουν μια ολόκληρη κουλτούρα και όχι απλά ένα λοφίσκο με το εκκλησάκι του,μεταφέρουν τη σκοτεινή πλευρά της μητέρας, το αναπόφευκτον της ελλειμματικής της απόλαυσης.

Η λάθος μετάφραση εδώ σχεδόν επιβάλλεται.

‘ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΑ ΘΛΙΒΕΤΑΙ,ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ, ΕΓΩ ΘΑ ΤΙΣ ΣΩΣΩ, ΘΑ ΜΑΛΩΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΟΥΝ, ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ’

 

Μια απόφαση βαθιά, καθοριστική ,ίσως και ο λόγος ύπαρξης του υποκειμένου, ο κοινός ταυτισιακός λόγος με τη μάνα, η δια της via delorosa, την οδό της θλίψεως , νοηματοδότηση της υπάρξεως μέσα στο γίγνεσθαι, ο μυστικιστικός δρόμος, ο δρόμος των αναχωρητών, ο δρόμος του μυθιστορήματος, των πολλών σελίδων , γιατί τι άλλο μπορεί να είναι τα μυθιστορήματα του κόσμου, παρά τα δάκρυα των μητέρων που δεν κυλίσανε και που οι γιοι και οι κόρες τα γράψανε ή τα διαβάσανε!

 

Δεν πρόκειται εδώ για ποιητικό λόγο, αλλά για τα χιλιάδες λόγια ,τα κουτσομπολιά των αιώνων , οι συνεδρίες οι ατέλειωτες , που δεν οδήγησαν στο ποθούμενο.

Μια αναπόφευκτη διαδρομή του θεραπευτή-πάρα, μα πάρα πολύ οδυνηρή-στην προσπάθειά του δια μέσου του δικού του τραύματος της επανάκτησης του Λόγου του.

Εδώ πολλοί θεραπευτές θα αναγνωρίσουν το λόγο που ακολούθησαν τη θεραπευτική τέχνη.

Εδώ είναι ακριβώς η στιγμή της απόφασης της εγκατάλειψης σε άλλον θεραπευτή και σε εποπτείες , με την παράλληλη δραστηριότητα των συνεδριών και για όσο χρόνο αυτό είναι απαραίτητο, αν και κατά τη δική μου άποψη και για τον παρόντα ιστορικό χρόνο , θα ήτο χρήσιμον για όλη τη διάρκεια του βίου.

Σε αυτό το σημείο,δηλαδή  άμα τη επιθυμία να ασχοληθεί κανείς με τη θεραπευτική τέχνη, οιασδήποτε μορφής, δηλαδή να επιθυμήσει να εργασθεί με τον άνθρωπο, θα οφείλει εξ αρχής να γνωρίζει ή και να του ανακοινωθεί-εδώ έχουν τεράστια ευθύνη οι ανά τον κόσμον εκπαιδευτές ή δάσκαλοι-ότι εισέρχεται βιαίως εις τον χώρον της κατά-θλιψης, έναν χώρον που αν δεν τον αποδεχθεί, δεν τον διαπλεύσει και δεν συστηθεί μαζί του στα ίσια,είναι καλό να ξέρει ότι παραμυθιάζει τόσο τον εαυτό του , όσο και τον θεραπευόμενο.

[Όρα: Ιωάννη Ψάρρα: ‘Ο ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΩΣ ( ένα ) ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟ ΟΝ, www.e-synthesis.gr>ΑΡΘΡΑ].

Δεν σώζονται οι μητέρες του κόσμου, από τους γιούς τους και από τις κόρες τους που δεν εθλίβησαν, συν-εθλίβησαν εξ ίσου με αυτές.

Η αποδοχή και η κατάφαση στο τεθλιμένον , ‘του άλλου μισού του ουρανού’,είναι η επιστροφή στην αθωότητα του σχετίζεσθαι.

[Όρ: Ιωάννη Ψάρρα: ‘ΣΧΕΤΙΖΕΣΘΑΙ’ ,www.e-synthesis.gr, >ΑΡΘΡΑ]

Η ενσυναίσθηση δεν έρχεται με τεχνικές, αλλά με το να εισέλθεις στην καρδιά του σνανθρώπου σου και να δεις τη θλίψη του,αλλά αυτό μπορεί να συμβεί μόνον εάν εσύ ο ίδιος έχεις πάρει ντοκτορά με τη δική σου.

Το πέρασμα δεν δωρίζεται, ο θεραπευτής οφείλει να αφηγηθεί επί μακρόν και να εκδιπλώσει έμπροσθεν ενός άλλου [ του θεραπευτή του ή και του επόπτη του] τη θλίψη της μητέρας ή των μητέρων του κόσμου,αυτές τις φανερές ή κρυφές ‘μοιρολογίστρες’–όπως αυτός τη μετέφρασε-και να συν-θλιβεί μέσα στην οδύνη ,της αρχικής του απόφασης.

 

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ

 

Η ψευδαίσθηση του ανεκπλήρωτου

Ή ο φόβος της αγάπης.

Η παράδοση άνευ όρων

Σε μια αγκαλιά  ή

Στην καμπύλη του σύμπαντος

Πρέπει συχνά να πηγαίνω

Αν όχι με το σώμα

Τουλάχιστον με τον νου

Στον Αη Γιανν’ στον Κάσπακα

Στη Λήμνο

Όλα τα δειλινά του Όρους

Ν’αφήνω να με ζωγραφίζουν.

 

 

 

 

 

 

 

ΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΩΜΑ

Σιγά –σιγά ανηφορίζουμε προς το νοητικό σώμα.

Εδώ κατοικεί ο πατέρας.

Αυτός που έχει σχέση με τη γνώση.

Με τον νου, με τη Θέληση, με τον σκοπό.

Κατά την ίδια λογική και ακολουθώντας το σκεπτικό μας το παιδί εισαγάγει μία πρόταση αυτή τη φορά σε σχέση με το Έλλειμμα του πατρός.

Βλέπει τον  πόνο του ανδρός και θέλει να επικοινωνήσει μαζί του να κάνει επαφή.

‘ΕΓΩ ΘΑ ΠΙΑΣΩ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΟΠΟΣΔΗΠΟΤΕ,ΘΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ, ΕΧΕΙ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΥΤΟΣ,ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕΙ’, από όπου και ο πόνος, ο καημός.

Οι πατέρες δεν μιλάνε, ακόμα κι αν μιλάνε, αυτό βλέπει το παιδί και αντιλαμβάνεται το παιδί , βιώνει, νοιώθει, ταυτίζεται , πονάει ο εγκεφαλός του, έχει διαρκείς ημικρανίες, από την αναγνώριση του αειθαλούς πόνου του μεγάλου αυτού Άλλου και ορκίζεται μέσα του , ορκίζεται ότι θα τον βγάλει τον ασπάλακα από το λαγούμι του , αυτόν τον τυφλοπόντικα θα τον βγάλει στο φως , να δει τα φωτόνια του κόσμου, να θαυμάσει τα ανοιξιάτικα ζουμπόυλια ,να πει ένα ‘α,αα’.

Εις μάτην! Ματαίως!

Από όπου όμως και η δική εισαγωγή στην ανυπαρξία.

Το πείσμα εδώ του παιδιού να συμβεί η επικοινωνία είναι ανυπέρβλητο, θέλει οποσδήποτε να γίνει, αυτό όμως το οδηγεί στην μετριότητα.

 

 

Μπορεί να τον βλέπετε να έρχεται, να έρχεται από μακριά.

Μια μορφή γνώριμη, μια κίνηση οικεία, με αργό βηματισμό να πλησιάζει.

Σας προσπερνά.

Απλώνετε το χέρι,φεύγει, κοιτάτε μια πλάτη να απομακρύνεται,ένα κορμί βουβό.

 

 

Ή

 

‘Είναι βαρύς από μυστικά κι αυτός

το διαισθάνομαι¨

και θα πρέπει να σκέφτεται ολοένα το ίδιο πράγμα.’

Γιώργος Ιωάννου:΄΄Για ένα φιλότιμο΄

 

 

 

 

Αυτή η τραγικότητα που είμαι:

Άνδρας.

 

Δηλαδή: έρημος. Όπως κάθε έρημος.

 

Κι όπου βρω αγάπη να φεύγω. Συνήθεια ή κατάσταση;

Πως ζει ένας άνδρας; Τι κάνει αυτό το ον; Πως διευθετεί το χάος του;

Λυπάται. Λυπάμαι.

Θρηνεί. Δίχως δάκρυα.

Εκεί κι ο σπαραγμός του.

Και φεύγει,φυγάς, πρόσ-φυγας. Εσαεί.

Ποιά πατρίδα, ποιός θεός; Μοναξιασμένοι βηματισμοί , σε αμμουδιές απόμακρες.

Πονάω.

Δεν είναι επιλογή αυτή. Προυπήρχε. Το βρήκα ερχόμενος.

Κι αν δεν πάλεψα να τ’ αποφύγω. Κι αν δε μάτωσα να λυτρωθώ. Ματαίως.

Σπαράζω.

 

Αγαπάει ένας άνδρας;

Μπορεί;

Θέλει;

Επιβάλλεται: πρέπει να αγαπήσει.

Τι είναι αγάπη για έναν άνδρα; Ξέρει;

Κι όποιος ξέρει να το πει, να μας το διδάξει.

Χωρίς ασάφειες, συγκεκριμένα και  ονομαστικά.

Από το δοκίμιο: Τενερέ

 

Το παιδί αντιλαμβάνεται –βιώνει ,αυτόν τον βαθύ και ανομολόγητο φόβο του Πατρός, και ταυτίζεται μαζί του.

Θέλει μες την παιδική του παντοδυναμία να λυτρώσει αυτόν τον άνδρα από την οδύνη του, το βάζει το παιδί σαν τον βασικό του σκοπό στη ζωή, δεν έχει τίποτε άλλο πέραν αυτού, αν αυτό δεν συμβεί το ίδιο δεν έχει λόγο –κυριολεκτικά και μεταφορικά- και δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Αυτήν την απόφαση την έχει πάρει προσωπικά το παιδί στα χρόνια που δεν είχε ακόμα εγκαθιδρυθεί η γλώσσα εντός του ,άλαλο ον,

Δηλαδή, επαναλαμβάνω, πριν τα τρία του χρόνια, γι αυτό και αργότερα του είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιληφθεί το ίδιο αυτή του την απόφαση ,διότι τα λόγια , πέρα από το ότι είναι σφραγισμένα από τον μη-ομιλούντα Πατέρα, δεν αρκούν, δεν επαρκούν για να φτάσουν σ’ αυτό το βάθος της αιτίας .

Εκεί σταματούν οι πιο πολλές αν και μακροχρόνιες αναλύσεις.

Εδώ η γλώσσα δεν εφάπτεται –καν-στην ουσία .

‘ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ,ΘΑ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΩ ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ, ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ’ από όπου και ο αδιανόητος κόπος να αντιληφθεί ,να κατανοήσει, κανείς τι διαβάζει!

Ταυτίζεται με το έλλειμμα του πατρός, παραμένοντας το ίδιο ελλειμμα.

Δηλαδή δίχως θέληση, δηλαδή,αυτά που θα σας πω:

 

Ο ΜΗ ΟΜΙΛΩΝ ΠΑΤΗΡ ΚΑΙ Η ΘΕΛΗΣΗ

[ Απόσπασμα από διάλεξη του Ιωάννη Ψάρρα ,στο Χώρο Πολιτισμού και Έρευνας: ΣΥΝΘΕΣΙΣ, τον Μάρτη του 2012 με θέμα: ‘Ο ΜΗ ΟΜΙΛΩΝ ΠΑΤΗΡ’, όρα: www.e-synthesis.gr>ΑΡΘΡΑ].

***Ο  μη ομιλών πατήρ αρνείται τη θέληση της αγάπης ,αρνείται την εγγύτητα,γιατί η αγάπη , το σχετίζεσθαι , επιτυγχάνεται δια της θελήσεως και όπου δεν υπάρχει θέληση κυριαρχεί ο φόβος , ο φόβος ακυρώνει το Αξιακό λέγειν , δηλαδή την ομιλία πάνω στις Αξίες και την ομιλία με Αξίες.

Ο ρόλος του ομιλούντος Πατρός είναι εξαιρετικά και απόλυτα σημαντικός , ως ο κατ’ εξοχήν πολιτικός λόγος , ο οποίος βασίζεται στην υπέρβαση του φόβου του θανάτου , στην έκφραση της Θέλησης για Ζωή και στην εκφορά των βιωματικών Αξιών που κατέχει ένα ον που επανέκτησε το Λόγο [του].

Το Αξιακό υλικό αυτού του Ομιλούντος όντος αποτελείται από:

1.Δύναμη,

2.Θάρρος,

3.Σταθερότητα,

4.Ελικρίνεια που προκύπτει από απόλυτη έλλειψη φόβου[αφοβία],

5.Ηγετική δύναμη,

6. Ικανότητα να αντιλαμβάνεται και να συλλαμβάνει μεγάλα θέματα/προβλήματα με τη μέγιστη δυνατή ευρύτητα του νου

7.  την δυνατότητα να χειρίζεται με καλή θέληση , τρυφερότητα , ταπεινοφροσύνη , ανεκτικότητα, συμπάθεια και υπομονή τους συνανθρώπους του και τις καταστάσεις που προκύπτουν από τη συνάφεια του κόσμου,

8.Χρησιμοποιεί τη θεληση της δύναμης την οποία κατέχει με αποκλειστικό και μόνο σκοπό τη συνεργασία και αυτή τούτη τη δύναμη της επιτρέπει να γίνεται αντιληπτή ως το κύριο εργαλείο της αγάπης και έχει θέσει ως μοναδικό του σκοπό αυτό το Ομιλόν-πλέον- Ον ,

9.τον πλήρη και τελεσίδηκο τερματισμό της απομόνωσης και της μη Ομιλίας των όντων μεταξύ τους και

10.την ουσιαστική τους ταύτιση με το ρυθμό του Όλου.

 

 

 

Είναι η εποχή της Θέλησης , όχι οποιασδήποτε θέλησης, αλλά της Θέλησης να ζήσω με Αξίες , να θέλω να ομιλώ γι αυτές και με αυτές, να τις κατέχω ως το μοναδικό μου ένδυμα ,να δια-λογίζομαι με αυτές, να είμαι ΑΥΤΕΣ!

Πολλά τα χρόνια μες το γίγνεσθαι , μες τις μητέρες δηλαδή, μες τα μυθιστορήματα του ασυνεχούς μητρικού λόγου , που δεν απήλαυσε, δεν αγαπήθηκε , που μας μπέρδεψε.

 

Ο λεγόμενος πατριαρχικός πολιτισμός, υπήρξε ο πολιτισμός υιών,

εντός του Οιδιποδείου, υπήρξε η εκδίκηση των μητέρων όπου γης ,

για το ανάγαπο του καθημερινού τους βίου, υπήρξε το γίγνεσθαι της ψυχρότητας των όντων, της απομόνωσής τους, της διανοητικής τους υπερηφάνειας, της ασάφειας , της ιδιοτέλειας, της επίκρισης, της εντονότατης υλιστικής τάσης και δραστηριότητας , των εσφαλμένων κινήτρων, της λαχτάρας για δόξα και ομορφιά ,πάντα με υλιστική κατεύθυνση , της καταβύθισης στις πλάνες και στις αυταπάτες.

 

Ο Καπιταλισμός είναι ο λόγος της μητέρας, ο λόγος της ύλης,

της γυναίκας που δεν αγαπήθηκε , το σύστημα της θλίψης και της οδύνης,το σύστημα του φόβου του θανάτου, της μη αποδοχής της θνητότητας, το σύστημα της άρνησης της έλλειψης , του ελλείμματος, το κατ’εξοχήν φλύαρο σύστημα του μη Ομιλούντος Όντος,το σύστημα που παγήδευσε το Λόγο του Πατρός και τον οδήγησε στην αφάνιση και στην μη Ομιλία, άρα και στην μη εκδήπλωση και εμφάνιση στο προσκήνιο της Θέλησης για το Καλό και το Αγαθό.

 

Ο καιρός όμως είναι.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είναι ο καιρός για το ΕΙΝΑΙ,για το ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ, για την επαναφορά του Λόγου του Πατρός, για την εγκαθίδρυση της θέλησης,  τη θέληση που εγκαινιάζει,

τη θέληση που ενοποιεί,

τη θέληση που εξελίσσει,

τη θέληση που εναρμονίζει,

τη θέληση που δρα, τη θέληση να προκαλεί,

τη θέληση να εκφράζει, είναι εκείνη η θέληση που

εξεγείρει και προκαλεί μύηση, εκείνη η θέληση που

είναι η αιτία του οράματος ή η ικανότητα να βλέπουμε,

εκείνη που αναπτύσσει την ευαίσθητη αντίληψη σε γνώση,

τη γνώση σε σοφία, και

τη σοφία σε παντογνωσία,

εκείνη που είναι η φωτισμένη θέληση,

η βάση της ενόρασης,

 

εκείνη που είναι το κοσμικό σπέρμα της απελευθέρωσης,

εκείνη η θέληση που είναι η αιτία της ικανότητας να δομούνται μορφές σκέψης, που σχετίζονται με τη δημιουργική παρόρμηση,

εκείνη τη θέληση που είναι η αρχή της τάξης ,αυτά όλα  είναι συνώνυμα, και ο έλλογος αυτός Λόγος είναι λόγος ποιητικός ,

είναι λόγος για τον  καιρό του ποιείσαι,

τον καιρό του ποιείν , του αγαθώς πράττειν,

ο κατ’εξοχήν λόγος , ο δικός μας λόγος , των όντων που ανένυψαν ,

που διήλθαν από τη στενωπό της ύλης/θλίψης και που έχουν λόγο ,

λόγο κοινό, συνεργατικό, λόγο ύπαρξης και αυτός είναι ο καιρός τους ,

ο δικός τους καιρός και αυτός ο καιρός είμαστε εμείς ,

τα εν πλήρει θελήσει ιστορικά υποκείμενα που δρουν

στον ενεστώτα

Χρόνο του Είναι τους,

δηλαδή ΤΩΡΑ!

 

Εδώ έχουμε τη δοκιμιακή ποιητική γραφή και το διήγημα.

‘Η ΘΕΛΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΔΙΑΧΩΡΙΣΘΕΙ’

ΑΓΚΝΙ ΓΙΟΓΚΑ-Η ΓΙΟΓΚΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

 

 

 

 

 

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ και Η ΨΥΧΗ

‘Η θλίψη είναι η αντίδραση ,η άρνηση των δυνάμεων της ύλης στις ενέργειες που προέρχονται από τη Ψυχή.’

 

Έχοντας αυτή την οικοσκευή ,αυτή την ποιητική διαδρομή μέσω του λόγου και των λόγων των μεταφράσεων του , το άτομο τοποθετεί τη μεγάλη του συνισταμένη που αφορά όλη την προσωπικότητα του και όπως είπαμε στην αρχή έχει πάντα σχέση με μια πρόταση –ορόσημο του βίου -που βασίζεται αποκλειστικά,αυτή η θέση-πρόταση,  στο φόβο, στην αγάπη της δύναμης και στην απόκτηση της γνώσης για ιδιοτελείς-εγωκεντρικούς σκοπούς.

Αυτή είναι η λεγόμενη σκιά της ύπαρξης , η ψευδής αποτύπωση μέσα στη συνείδηση της πραγματικότητας, ο αντεστραμένος κόσμος, γιατί εδώ κυριολεκτικά ο κόσμος είναι αντεστραμένος.

Το είδωλον και ο καθρέφτης του.

Όταν βρεθεί αυτή η λάθος μετάφραση  που έχει κάνει το σύνολο της προσωπικότητας ως προς τον κόσμο που το περιβάλλει και όταν λόγω των προηγουμένων αναγνωρίσεων, διότι οι άνθρωποι προχωρούν με αναγνωρίσεις, το ον , το κάθε ον συνταρράσσεται, σπαράζει από το ψεύδος που αυτό το ίδιο δημιούργησε.

 

 

Η έλξη των αισθήσεων

Η φοβερή έλξη

Μα ο νους προσπερνα το c   τετράγωνο

Τη στιγμή της καμπύλης

Και η έλξη της αγάπης με ανυψώνει.

 

ΑΛΛΆ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ.

Του δωρίζεται η Χάρις ,

η Χάρις πάντοτε δίδεται στους ταπεινούς που εμόχθησαν

λόγω του προηγούμενου του μόχθου, να εισέλθει εις τον οικειοθελή ευνουχισμό του, κατανοώντας πλήρως τα της διαδρομής του και έχοντας αυτή τη διαδρομή ως οδηγό , εισέρχεται αυτοβούλως στο φως της ψυχής.

Η ψυχή, ως ο διδάσκαλος, ο θεραπευτής, ο παρατηρητής, ο στοχαστής,ο ψυχολόγος, περιμένει αυτόν τον άσωτο υιό στην ολική του επαναφορά στο όντως είναι.

Στην αλήθεια.

Ο Λόγος της Ψυχής πάντοτε παρών σε όλη αυτή τη διαδρομή ,ένας Λόγος που ουδέποτε εγκατέλειψε το υποκείμενο ,είναι εδώ στο τέλος μιας κοπιώδους διαδικασίας και είναι αυτός που λειτουργώντας παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια-μυστικά- δίδασκε υπομονετικά , δίχως να ενσπύρει το φόβο, εξαίχουσα μήτηρ και εξαίχων πατήρ ταυτοχρόνως, δίχως θλίψη και ομιλών, είναι αυτός που πιστοποιεί σε πλήρη εγρήγορση την επανάκτηση του Λόγου του όντος, στον ενεστώτα χρόνο της απολύτρωσης.

Αυτή η μεταμόρφωση της φύσης, του χαρακτήρα, των ιδιοτήτων, η δημιουργική ενασχόληση με ζήλο και φροντίδα της λαβωματιάς μας καθιστά τον κάθε θεραπευτή μία Οδό που και άλλοι μέσω αυτού μπορούν να διατρέξουν και καθιστά το θεραπευτή ένα ον που εξανθρωπίστηκε και επανέκτησε τον Λόγο του και το λόγο του Λόγου του και έχει πλέον λόγο δια να ομιλεί και λόγο να σιωπά.

Είναι μια ηρωϊκή, ποιητική , ευγενική διαδρομή, διαδρομή –μονόδρομος, γι αυτόν που επέλεξε ή επελέγη να ασχοληθεί με τον ανθρώπινο πόνο -, μη λησμονώντας ποτέ ότι και ο ίδιος κατάγεται από τη φυλή των ανθρώπων.

Εδώ έχουμε το λόγο της Επιστήμης και της Φιλοσοφίας.

 

 

 

 

Πέρασμα δια μέσου αντεραστών

Ο πυρήνας της δικής μου ελιάς

Πολλά τα αθλήματα της δικής μου φωτιάς

Συν ένα ακόμη:

της αντοχής μου.

 

 

 

 Κουταλιανός Δύτης  Αναδ (λ) υόμενος

 Η ΠΡΟΤΑΣΗ

-Στην πορεία και λόγω των συχνών επαναλήψεων και της κοπώσεως από αυτές –και πάντα με σχετική βοήθεια- μπορεί να του αποκαλυφθεί αυτή η αρχική του θέση επιβίωσης μέσα στον κόσμο.

-Όχι πάντως άνευ οδύνης.

-Τότε όμως είναι ένα έλλογο ον, ένα ον που ομιλεί, που κάνει προτάσεις, που σκέπτεται, ανεξάρτητα από το βαθμό σε όλα αυτά.

-Οφείλει τότε να ξαναδεί, να ξανακούσει, να αισθανθεί , να βιώσει , να παραδεχθεί τις αρχικές του μη λεκτικές ‘προτάσεις’, αυτή την κακή μετάφραση του βίου του, αυτή την προς επιβίωσιν και όχι προς τη Ζωή ‘θέση’.

-Τότε για να ξεπεράσει την ‘άποψή’ του και να ιαθεί,

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Η ΛΕΚΤΙΚΗ ΕΚΦΟΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ των αρχικών μη λεκτικών  πρότασεων.

-ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ μια έλλογη αντίθετη ΑΚΡΙΒΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗ , που να αφορά ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ, την λάθος αρχική μετάφραση του κόσμου.

-ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ η ποιότητα του ΘΑΡΡΟΥΣ και ο

-ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΗΣ ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ

-Η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ, Η ΑΠΟΔΟΧΗ της αρχικής μας ‘ΑΠΡΟΣΕΞΙΑΣ’

-Στην αρχή θα έχουμε περιφερειακές θέσεις, περιγραφικές ερμηνείες και ‘τοποθετήσεις’, πολλές από αυτές θα είναι αμυντικής φύσεως και αρνητικές.

-Θα πάει από την περιφέρεια προς το κέντρο, θα το ‘κουράσει’ και θα κουρασθεί.

-Μόλις πλησιάζει προς το κέντρο θα κάνει όλο και πιο ‘βέβαιες’ προτάσεις.

-Οφείλει όμως να δημιουργήσει μια πρόταση ακριβείας για το αρχικό του τραύμα.

-Μόλις το κάνει , μόλις συμβεί αυτό επέρχεται η ΙΑΣΙΣ.

 

 

 

 

  

 

 

 

 Νέα Κούταλις Λήμνου, καρνάγιο

 

 

 Β΄ΜΕΡΟΣ

 

Ο ‘Θεραπευόμενος’ ως κείμενο που αφηγείται.

Η Σχέση ‘Θεραπευτή’ –‘Θεραπευόμενου’ , ως κοινή συγγραφική δραστηριότητα.

 

ΛΟΓΟΣ –ΛΕΓΕΙΝ

 

ΛΟΓΟΣ: ως  ratio, ως   verbum, ως κοσμικός νόμος,ως το  λογικό και ως αναγκαιότητα που διέπει τον στοχασμό,ως πνεύμα, ως ορθός λόγος, ως αιτία,σημαίνει δε το λέγειν ως αποφαίνεσθαι

ᾧ μάλιστα διηνεκῶς ὁμιλοῦσι λόγῳ, τῷ τά ὅλα διοικοῦντι, τούτῳ διαφέρονται, καὶ οἷς καθ᾽ ἡμέρην ἐγκυροῦσι, ταῦτα αὐτοῖς ξένα φαίνεται. ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Μ’ όποιον πάνω απ’ όλα αδιάκοπα συναναστρέφονται, το λόγο, που τα κυβερνάει όλα, μ’ αυτόν έχουν διαφορές, και όσα συναντούν κάθε μέρα, τους φαίνονται ξένα.

***Η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από το ότι εκτρέπονται του λόγου που εισάγει κάθε πράγμα στην παρουσία, είναι τυφλοί στη φωτεινότητα μέσα στην οποία πηγαίνουν ή παραμένουν, και αναζητούν το αληθινό μέσα στην ποικιλία του πάντοτε-νέου (βλ. Essais et conferences, Paris 1958, σελ. 339).

.

 

ΛΟΓΟΣ: η συγκομίζουσα απόθεση και μόνο τούτο.

Μάρτιν Χάιντεγκερ, ΛΟΓΟΣ-ΜΟΙΡΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ,εκδ.Πλέθρον

 

συγκομίζω: συν+κομίζω=συλλέγω,αποθηκεύω,συναθροίζω,

κομίζω:φέρνω μαζί μου, μεταφέρω,συνεισφέρω./

Αποθέτω:αφήνω καταγής,τοποθετώ στη θέση του κάτι που κρατώ.

 

ΛΕΓΕΙΝ: ομιλώ, λέγω,διηγούμαι,αφηγούμαι,εκθέτω, καταθέτω,προθέτω.

 

 

 

Στην πραγματικότητα ΛΕΓΕΙΝ σημαίνει την κατάθεση και την προ-θεση [ ΠΡΟΘΕΣΗ: [ προτίθημι] : ο προκείμενος σκοπός, προαίρεση [=ενδόμηχη τάση, επιθυμία, διάθεση], θέληση.], οι οποίες συλλέγουν τόσο τον εαυτό τους, όσο και άλλα πράγματα.

 

ΤΟ ΛΕΓΕΙΝ , ως κατά-θεση, ως τιθέναι,ως κάτι που τίθεται,θέτω σημαίνει: βάζω κάτι να κείται,τοποθετώ το ένα δίπλα στο άλλο,συνθέτω, συγκομίζω.

 

 

ΛΕΓΕΙΝ-ΑΚΟΥΕΙΝ

Το λέγειν δε είναι κατ΄ανάγκην ήχος, αλλά η εκφορά ,η ανάπτυξη του ΕΙΝΑΙ, της έννοιας, του Λόγου.

Ο θεραπευτής δεν ακούει κατ’ ανάγκην ένα λέγειν εκφερόμενο από τον θεραπευόμενο,αλλά τον σιωπηλό ήχο του νοήματος που ο θεραπευόμενος φέρει εντός του.

Ο θεραπευόμενος δεν ακούει κατ’ ανάγκην ένα λέγειν εκφερόμενο από τον θεραπευτή ,αλλά τον σιωπηλό ήχο του νοήματος που ο θεραπευτής φέρει εντός του.

Κατά τον Χάιντεγκερ :το ακούειν είναι η συλλεγόμενη ακρόαση’.

 

 

[ Ο θεραπευόμενος ακούει με όλα του τα σώματα τον κοινό ήχο των σωμάτων του θεραπευτή, που του απευθύνει το λόγο, που είναι Λόγος και εκφέρει ένα λέγειν πλήρους νοήματος ως προς την ύπαρξη του θεραπευόμενου, ο οποίος συν τω χρόνω καθίσταται ύπαρξη, επανακτώντας το λέγειν του , μέσα από τις συνεδρίες, και κατ’ επέκταση τον Λόγο του.

Το κοινό συγγραφικό έργο έφτασε στο τέλος του.

Ο ξυνός[κοινός] λόγος που λέει και ο Ηράκλειτος είναι πλέον Λόγος.

Η συγκομίζουσα απόθεση , ένθεν και ένθεν επετέλεσε το έργο της.

Ο θεραπευτής έχει μεταφέρει δια του λόγου το Ουσιώδες ακούειν , που ο θεραπευόμενος ακούει και θεραπεύεται.

Ο Λόγος ,ο κοινός λόγος, δια του λέγειν έγινε σαρξ.

Αλλιώς πορεύονται πλέον τα σώματα-θεραπευτή και θεραπευόμενου- αλλιώς κινούνται στο χώρο, αλλιώς προσλαμβάνουν το χρόνο.]

 

 

 

 

 

***Δεν ακούει κανείς το λέγειν, το ομιλείν.ΠΟΤΕ.

Μόνον τον Λόγο ακούει κάποιος , που εκφέρεται δια του ομιλείν,δια του λέγειν.

Γι αυτό το Λόγο οφείλει να έχει λόγο να τον ακούσει.

Αυτός ο Λόγος είναι ο θεραπευτής που κατέστησε εαυτόν Ομιλόν –ον και ως ΟΝ, ΩΝ, εν σώματι ακροάζεται τον θεραπευόμενο και ως ένσαρκος Λόγος επιστρέφει το εκάστοτε λέγειν του θεραπευόμενου, μεταβολίζοντάς το σε Λόγο, ωθώντας τον θεραπευόμενο στην πηγή του.

Εδώ δεν πρόκειται για ερμηνεία μιας συνεδρίας ή για ερμηνευτική του βίου.

Εδώ πρόκειται για ολική επαναφορά στο ΌΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ.

Έτσι ακούνε τα όντα και τα όντα δεν είναι για την αγορά, είναι για το πλαίσιο της σχέσης θεραπευτή-θεραπευόμενου, γι αυτό το μαγικό πλαίσιο της συνεδρίας όπου αυτοπερισυλλέγονται και μεταμορφώνονται υπενθυμίζοντας δια της κοινής τους απόθεσης τον Λόγον.

Ο Λόγος είναι [η] ΑλΉΘΕΙΑ.

Όπως η αλήθεια αντλεί από τη λήθη για να αναληφθεί , έτσι και ο Λόγος αντλεί από το λέγειν και το ακούειν για να φανερωθεί, να αποκαληφθεί.

 

Λέγειν –Λόγος η  Via Regea, ή η μυστική διαδρομή

[ΜΙΑ αμφίδρομη διαδρομή από το λέγειν στο λόγο και από τον θεραπευτή στον θεραπευόμενο] στη σχέση θεραπευτή –θεραπευόμενου, η κοινή τους οδός που όταν διανυθεί και όταν επέλθει το πέρας του καθ’ αυτό ακούειν επέρχεται και η ΙΑΣΙΣ.

 

Η θεραπεία είναι ο κοινός Ποιητικός Λόγος, δύο όντων που θέλησαν να θυμηθούν την αλήθεια [τους] .

Είναι η άηχη φωνή που τους υπαγορεύει ο Λόγος, είναι ο τόπος φανέρωσης της ουσίας των πραγμάτων.

Είναι το Μοραίον της κοινής τους σχέσης, η μοίρα τους, είναι η ΙΑΣΙΣ.

 

‘Τα πάντα οιακίζει κεραυνός’ , λέει ο Ηράκλειτος, κατευθύνει δηλαδή τα πάντα ο κεραυνός.

[το οιακίζει υπάρχει ακόμα στη γλώσσα μας ως το διάκ’ στις βάρκες, το τιμόνι].

 

 

 

Η θεραπεία είναι ο κεραυνός που σχίζει το καταπέτασμα της άγνοιας [η άγνοια ως η μόνη σοβαρή πάθηση]

και εισαγάγει στον κόσμο της Ύλης τον ΛΌΓΟΝ.

Είναι υβρις η πάθηση.

Υβριν χρη σβεννύναι μάλλον ή πυρκαϊην’ λέει πάλι ο Ηράκλειτος.

Χρειάζεται μάλλον να σβηστεί η ύβρις πρώτα , παρά η πυρκαγιά.

Είναι ύβρις οι ασθένειες της γης.

Είναι ύβρις το λέγειν και μόνον των όντων.

Είναι ‘Ιασις η ενσυνείδητη δια του λέγειν επαναφορά στο Λόγο.

Η Συν-ομιλία, το ομο-λογείν της συνεδρίας, αναστέλει, αναχαιτίζει την ύβρι.

Η συνεδρία κτίζει ένα κοινό κατοικείν που αφήνει χώρο και εξοικονομεί χρόνο για το ποιητικό στοιχείο των όντων.

 

Στον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα σε δύο συνεδρίες λαμβάνει χώρα η θεραπεία και καλύπτεται η απόσταση του λέγειν και του Λόγου.

 

 

 

 

 

 

Κουταλιανοί Σφουγγαράδες

 

 

Ο ΘΕΡΑΠΕΥΟΜΕΝΟΣ ΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο θεραπευόμενος είναι ένα κείμενο που ομιλεί, που έχει ένα λέγειν,ένα κείμενο συνεχούς πολλαπλασιασμού, ένα κείμενο κατακερματισμένο , λέξεις άνευ νοήματος ,ένα φοβισμένο κείμενο , που εκφέρει δια του στόματος , αλλά και δια του σώματος, λόγια, λόγια ,ανομολόγητα,εναγώνια.

Αυτό το κείμενο- ο θεραπευόμενος ως κείμενο- είναι η εγγραφή επί της γης του ανέκφραστου Λόγου.

Ο κάθε ,μα ο κάθε θεραπευόμενος σε κάθε, μα σε κάθε συνεδρία υποβάλει το ερώτημα για το τι μπορεί να είναι το ΕΙΝΑΙ, ο ΛΟΓΟΣ, το εν στο παν , η ίασις , το υποβάλει ερήμην του , κρυφά , γιατί έχει ήδη κουρασθεί , είναι κατάκοπος από την περιδιάβαση μέσα στο γίγνεσθαι.

Μόνον ο θεραπευτής –στο βαθμό που έχει προσεγγίσει το Λόγο- δια του λόγου, του λέγειν του, του λόγου της Σιωπής του, ή των ‘κενών’ που δημιουργεί,τον ενδιάμεσο χώρο ,που οικειοθελώς επιτρέπει να συμβεί, μπορεί να του  τον υπενθυμίσει.

Η οδος μεταξύ λέγειν –Λόγου αποκαθίσταται συν τω χρόνω και μέσω των συνεδριών.

Η μεταξύ τους συνομιλία διατρέχει κάθε φορά και εκ νέου την απόσταση λέγειν-Λόγου και ομο-λογούν το Γεγονός δια της κοινής τους δράσεως και της κοινής τους λεκτικής-έλλογης απόφασης:

‘ότι κατοικούμε εντός του Λόγου και γι αυτόν τον Λόγο έχουμε λόγο’

Είναι πλέον παρόντες στον Κόσμο και κατοικούν εντός του στον εκάστοτε ενεστώτα χρόνο του Κόσμου.

Η σχέση θεραπευτή-θεραπευόμενου , ως κοινή ποιητική διαδρομή από το λέγειν στο Λόγο είναι παράξενη , μη γραμμική, κατοικείται από το παράδοξον.

Η Ίασις εντός του Λόγου και δια του Λόγου διέπεται από την παραδοξότητα.

Δεν θεραπεύεται ουδείς με γραμμικές, συναισθηματικές ή λογικές εκφορές.

Δε θεραπεύεται κανείς εντός του υπάρχοντος κατανοητού.

Απλώς αποκαθίσταται μία ζημεία.

Μα αυτό το κάνει εξαιρετικά καλά η ιατρική και οι δήμαρχοι επαρχιακών πόλεων με αναπλάσεις πλαταιών.

Ο θεραπευτής από μόνος του είναι ένα παράδοξον , είναι μια παραδοξότητα.

Είναι το ‘εξαίφνης’ μέσα στον κόσμο.

Είναι ο κεραυνός που κατευθύνει.

Το τραύμα του θεραπευτή- που ουδέποτε ο ίδιος λησμόνησε ότι κατείχε, το αρχικόν παράδοξον του όντος που καθίσταται θεραπευτής-η αποκωδικοποίησή του, η θαρραλέα ενασχόληση μαζί του , ως ο άλογος εκφερόμενος δικός του λόγος, ως ο ίδιος ένα κείμενο κακομεταφρασμένο, ένα κακώς λέγειν , μία ύβρις περιφερόμενη-σε μια διαρκή και παρατεταμένη ,αποφασιστική δική του θεραπευτική, μεταμορφωτική διαδικασία, οδηγώντας εαυτόν δια της ποιητικής διαδρομής από το λέγειν στο Λόγο, από ένα λέγειν σε ένα Λόγο,αποκαθιστώντας εντός τον λόγο της δικής του υπάρξεως,το λόγο γιατί έγινε θεραπευτής και τον λόγο, σκοπό ,αιτία της ανθρώπινης κατάστασης, ως ένα κείμενο ο ίδιος που το αφηγήθηκε σε άλλους,ως ένας καλός ακροατής ή ένας καλός αναγνώστης που άκουσε και διάβασε τα κείμενα των θεραπευομένων του που του τα εμπιστεύθηκαν, συν-γραφέας ιαματικών αξιοστόχαστων ποιητικών συνεδριών, επανακτώντας τον ΛΌΓΟΝ ο ίδιος ,ευγνώμων για την ποιητική του τραύματος του δικού του αλλά και των συνανθρώπων του , μπορεί να πει μαζί με τον Χαίλντερλιν ,ότι:

 ‘Εντελώς επάξια , αλλά ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος, πάνω σ’ αυτή τη γη’’

και μέσα από το δικό του ΓΗΓΕΝΕΣ ΠΥΡ, ότι:

Σ’αυτόν τον τόπο

Η σελήνη δεν έχει πια εξουσία.

Αναδύεται πορτοκαλιά και απλώνει στα νερά

Την μνήμη πως κάποτε ήτανε άστρο.

Εδώ οι άνθρωποι λυτρώνονται.

Ότι και να κάνουν έχουν την εύννοια

Του Ήλιου και του Ήφαιστου.

ΓΗΓΕΝΕΣ ΤΟ ΠΥΡ.

Ο κρουνός του φωτός

Εσαεί ανοιχτός και ανεμπόδιστος.

Η Οδός της ενοράσεως ευθεία και

Η θεραπεία εις πάντας εφικτή.

ΚΑΡΝΑΓΙΟ ΝΕΑ ΚΟΥΤΑΛΙΣ ΛΗΜΝΟΥ 

 

Σας ευχαριστώ.

ΔΙΑΛΕΞΗ

Του Ιωάννη Ψάρρα

 ΣΤΗΝ 12η ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ της

ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ

 9-12-12

με θέμα:

‘ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΩΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟΑ ΣΤΗΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ’

 

***  Τα  ποιήματα από τις συλλογές του Ιωάννη Ψάρρα, ‘Σώματα’ ,1983 και ‘Γηγενές Πυρ’, 2000.

 

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

 

Ο Ιωάννης Ψάρρας γεννήθηκε το 1955 στην Νέα Κούταλη της Λήμνου από γονείς Μικρασιάτες.

Ίδρυσε το 1995 ,το Χώρο Πολιτισμού και Έρευνας ΣΥΝΘΕΣΙΣ, όπου σε τριετή σεμινάρια παρουσιάζονται οι ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ της Εσωτέρας Θεραπευτικής, της Ρεφλεξολογίας , του Σιάτσου και της Ψυχοενεργειακής Προσέγγισης καθώς και το σεμινάριο της ‘Σχέσης Θεραπευτή-Θεραπευόμενου’.

Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στην ιστοσελίδα της Εταιρείας : www.e-synthesis.gr

 

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ρεφλεξολόγων, του σωματείου των Ενεργειακών Θεραπευτών Σιάτσου και της Ελληνικής Εταιρείας Συμβουλευτικής , της οποίας είναι τώρα και μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου.

 

Εξάσκησε επί μακρόν τις Θεραπευτικές Τέχνες της Ρεφλεξολογίας, του Σιάτσου και της Εσωτέρας Θεραπευτικής , τις οποίες και δίδαξε ως εισηγητής στα σεμινάρια της ‘ΣΥΝΘΕΣΙΣ’.

 

Το 1997 εμπνεύστηκε και εγκαινίασε την ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Προσέγγιση στην Πραγματεία επί των Επτά Ακτίνων, με ένα τριετές πρόγραμμα , αποκλειστικά για ενήλικες, με σαββατοκύριακα εντατικά εντός της ΣΥΝΘΕΣΙΣ και εβδομαδιαία καλοκαιρινά εκτός Αθηνών.

 

Ασχολείται επιμελώς με τη συγγραφή και έχει εκδώσει το 1983 την ποιητική συλλογή : ‘Σώματα’, το 2000 το: ‘Γηγενές Πυρ’ , το 2002 το δοκίμιο: ‘Το Ιερό στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη’, το 2011 τα: ‘ΕΠΙΤΥΜΒΙΑ ΧΑΪ ΚΟΥ’.

Για περισσότερα:http://ioannispsarras.blogspot.com

 

Έχει γράψει πολλά δοκίμια που αφορούν τη Θεραπευτική Τέχνη και τους Θεραπευτές, όπως: ‘Ο ‘Θεραπευτής’ ως  (ένα) ανυποψίαστο Ον’,

 ‘Ποιός θα θεραπεύσει τους ‘θεραπευτές;’’, ‘Η επιτακτική ανάγκη θεραπείας των ‘θεραπευτών’’, ‘Περί Αιθερικού και άλλων δαιμονίων’,

‘Ο φόβος είναι αλαζονικός’ κ.α, τα οποία έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΣΥΝΘΕΣΙΣ, www.e-synthesis.gr

 

 

 

 

 

Comments are closed.