Άρθρα
ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ ( ΓΙΑ ΤΟ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ)
6 years ago Posted in: Άρθρα 0

 

Με την προηγούμενη δράση των Νομάδων είχα την ευκαιρία να γράψω ένα κείμενο για τον φόβο. Η βασική θέση ήταν ότι ο φόβος είναι ένας φάρος που δείχνει κατ’αρχήν το άγνωστο του θανάτου.

Αν η μια αρχή είναι ο θάνατος που μέσω του φόβου μας υψώνει προς την ψυχή η άλλη  αρχή είναι ο έρωτας που μας απλώνει προς τους άλλους. Ο έρωτας, η πράξη που ανακοινώνει τις επιθυμίες και η ίδια που τις ικανοποιεί. Η πρώτη επιθυμητή μυρωδιά,το πρώτο επιθυμητό βλέμμα, ο πρώτος ήχος που περιμένουμε να επαναληφθεί. Ταυτιζόμαστε, προσκολλούμαστε, δενόμαστε συναισθηματικά με αποφάσεις και υποσχέσεις.

Σε αυτή την πρώτη επιθυμία ανήκουμε και μας ανήκει.

Ο έρωτας, η επιθυμία για το ολόκληρο επί της γης και εν σώματι.

Ο έρωτας δημιουργικός και ανοιχτόκαρδος, ανοιχτό παράθυρο.

Αναγνωρίζω ότι επιθυμώ και μηχανικά επαναλαμβάνω το βίωμα της πρώτης απώλειας, της αφής,

της αγκαλιάς,             του χαδιού,                            της μυρωδιάς,         του ήχου, του βλέμματος.             Δεν το έχω και το θέλω.         Προκαλούμε και προκαλούμαστε. Φαντασιώνουμε  και υποσχόμαστε ταυτόχρονα την ευτυχία και την λύτρωση.

Επανάληψη συνεχής του αιτήματός μας για αγάπη, επιβεβαίωση, κατανόηση, ηδονή, δύναμη και πάντα ο άλλος υπεύθυνος για την ικανοποίηση του.

Αίφνης ένα ωραίο πρωινό ο άλλος, ο θησαυρός που με λυτρώνει μοιάζει διαφορετικός .΄Εχουμε διαφορές, δεν είναι τέλειος ούτε πρόθυμος είναι σκοτεινός και ανίκανος. ΄Αγχος, ζήλεια, ενοχή, οργή, ντροπή…..μοναξιά! Τα άνθη του…….ΘΥΜΟΥ!

Η στάση μου είναι προεπιλεγμένη και επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια.   Είτε κρυμμένος πίσω από μια θέση ‘’παρατηρητή’’ προσπαθώντας να ανιχνεύσω και να μεταμορφωθώ σε αυτό που θέλει ο άλλος επαιτόντας την προσοχή του.

Είτε με το σώμα μου και το όραμά μου θέλω να τον λυτρώσω απαιτώντας την προσοχή του.

Αν ο άλλος που έχω επενδύσει την σωτηρία μου πάνω του τολμήσει να εμφανίσει κάτι διαφορετικό από ότι εγώ προσδοκώ τα πάντα αλλάζουν. Όταν δηλαδή αρχίζει το γνωστό τροπάριο

“εγώ,εγώ τα έδωσα όλα ο άλλος δεν κατάλαβε τίποτα!

Αλλά έτσι είναι πάντα δεν υπάρχουν άντρες,

Αλλά έτσι είναι δεν υπάρχουν γυναίκες,’’

Δεν υπάρχουν άλλοι τελικά ! Είμαστε μόνοι μας! ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟ και ΠΡΟΕΠΙΛΕΓΜΕΝΟ. Για άλλη μια φορά θυμωμένοι μπροστά στην ύπαρξή μας.

Ο θυμός είναι η ανάποδη του χαρτιού του έρωτα στην συναισθηματική τράπουλα μας. Στην αναποδιά της προσδοκίας του τέλειου και ολόκληρου ο θυμός ακολουθεί ως ρεφρενάκι χιλιοειπωμένο. Προδομένοι από ότι ερωτευόμαστε στρεφόμαστε προς το επόμενο για νέες ήττες για νέες συντριβές. Θυμωμένοι από την προδοσία επαναεπιβεβαιώνουμε ότι καλύτερα  μόνοι μας ,κανένας δεν μας καταλαβαίνει και να η ζήλεια και ο φθόνος για όσους ΄΄μπορούν΄΄και να η ενοχή μήπως και δεν έβαλα τα δυνατά μου.΄Ετσι η αυτολύπηση και η αυτοτιμωρία κάνουνε πάρτυ εντός μας. Εξοργιζόμαστε με την ανικανότητα του άλλου να μας λυτρώσει!!!!!!!

Θυμώνουμε με την σκέψη της ευθύνης ,όχι για την σχέση, που πονηρά και έντεχνα τονίζουμε αλλά για την ευθύνη της ύπαρξής μας, την ευθύνη για τις επιλογές μας και τους τρόπους μας . Με αυτόν τον τρόπο η επανάληψη του σχήματος  έρωτας-προδοσία καταλήγει σε μια ιδεολογία της μοναξιάς που μας βρίσκει συγχρόνως ήρωες και θύματα. Παραμένοντας σε μια παιδική αντιμετώπιση της ζωής  φαντασιώνοντας καταστάσεις πληρότητας και τέλειας ενότητας ουσιαστικά αρνούμαστε την πραγματικά ερωτική δημιουργική και χαρούμενη σχέση με τους άλλους μέσα από τη δική μας προσπάθεια να σταθούμε ειλικρινείς και ψύχραιμοι απέναντι στο διχασμό μας….

Αν το τραίνο του καιρού έχει τρία βαγόνια,παρελθόν, παρόν και μέλλον τότε στο μέλλον θα βρεθούμε όταν πάψουμε να θυμώνουμε με την ανημποριά και την ανικανότητά μας και συνταξιδέψουμε με τους άλλους.

……καλό μας δρόμο, λοιπόν.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΟΥΜΑΣ

Comments are closed.